Şehirler

Mesela garajlar, gördüğünde bile bir insana çok güzel duygular, hisler katan yer. Durup bi iç çektiğin, çok yoğun duygu yaşadığın yer. Hiç düşünür müydün ki bir sarılma bu kadar yoğun hissedilsin...

Öyle gelir geçer çoğu kişi, bazen her zaman, bazen de bazen. Farklı yerlerde bulunmaktan çok belirli, aynı yerlere aittir o kişiler, pek hissetmezler o yoğun hisleri ama bilirler de.

Bazısı da yolcudur, bilmediği yerlerde bulunur sürekli, gezer dolaşır, görür de bakmaktan öte. Aynı zamanda yaşar, tecrübe eder. Kendini doldurur bir nebze; şehirden alır, yoldan alır kendine verir. Hayatına katar. Bazen bir şehrin gülümsemesini de alabilir bazen bir şehrin havasını da. Bir de bunlarla çıkar ki karşına şaşırırsın, çünkü karşında bir şehirden fazlası duruyordur, onu görürsün.

30/11/19

Düşünememek

Zamanın akışına bıraktım her şeyi sanki, engelleyemiyorum gelenleri bazen de gidenleri

Düşünemiyorum da bu aralar sanki, denesem bile yapamayacakmışım gibi hissediyorum

Olanı, sadece bana geleni yaşıyormuşum gibi sanki, benim gittiğim bir yer yokmuş gibi benim yaptığım bir şey yokmuş gibi

Her şey benim düşüncelerim dışında ilerlemeye devam ediyor, çünkü bir düşünceye de sahip olduğumu düşünmüyorum, ironik değil mi

Yaşadığım hayat düşünmeme izin vermiyor sanki, bakıyorum, görüyorum ama konuşmuyor, düşünmüyor bir şey yapmıyorum. Söylenene karşılık veriyor, aklıma bir şey getirmiyorum

O kadar uzun zamandır düşünmüyorum ki sanki, düşünmek için yazmıyorum. Oksijensiz kaldım biraz herhalde ama fazla biraz, çok biraz, biraz biraz

Yeni baskısı bittiği için çıkarılmak zorunda olan bir kitap gibi yazmak isterdim, hiçbir cümlemi tekrar değiştirme hissiyatı duymadan, hem de bir ömür

Ben bu aralar düşünemiyorum sanki...

Bir şeyler okusam bir şeylerden uzak kalsam düşünebilir miydim sanki, bana yarayan asıl şey aslında köy havası sanki, bol yeşillik içinde ve de bir kulübe, düşünülesi değil mi (Thoreau tarzı biraz)

Gerçek bir havaya ihtiyacım var gibi, buranın havası bile benim düşüncelerimi stabil tutmaya yetiyor, sanki yeni bir şey öğrenmiyorum, her şeyi aynen ve aynı şekilde yaşamaya devam ediyorum

O vakit susmaya devam mı etmek gerek, konuşsak zaten ne konuşucaz, dinleyelim o halde.

16/10/19

Puan

Mesela bu dünyada cennete girmek için din üzerinden namaz yoluyla puan kasılıyor. İnsanlar belirli ibadetler yapıyor, ibadetlerini gerçekleştirmek için belirli yerlere gidiyor, belirli sözleri öğreniyor ve bunları uyguluyor. Bu puanları kontrol edenler imam oluyor, papaz oluyor.

İyilikler de aynı şekilde, yapılma seviyelerine göre karakterinize puan olarak eklenip cennete giriş biletinizi açıyor, belirli bir puana ulaşamadıktan sonra zaten cennete girmek mümkün olmamalı, bazı insanlar hiç böyle düşünmeden yaratıcıya tapıp sadece ibadet üzerinden puan kasıyor, bazı insanlar dini görmezden gelip vicdanları iyi olduğu için otomatik puan kasıyor. Bu, bu şekilde devam ediyor.

Bizim dünyamızın işleyişi görünüşe göre böyle. Peki hiç düşündünüz mü ki diğer dünyalarda (gezegenlerde) nereye girmek için nasıl puan kasılıyor?

30/11/19

Merceklenmiş Hayat

Kamera denen illet insan hayatına girdiğinden beri aslında özel hayat diye bir şey kalmamıştı. Sokakta yürüyen, caddelerde dolaşan, AMV'de takılan insanlar gibi tüm insanlık artık bir fotoğrafın içine mahkum edilmişti. Özel hayat kalkmıştı, çünkü özel hayat diye bir şey kalmamıştı. Artık her şey iki merceğin ucundaydı, bazen yanlış çekilen bir fotoğrafın arka planında dolaşan insan, bazen de kalabalık bir fotoğrafta rastgele bulunan bir insan, artık bunlar sadece merceklerin içindeydi, sanki "özel mercek" vardı artık "özel hayat" yerine.

İmgeleme anlamını kaybetmişti, "bak şöyle, böyle" tanımlama yerine, "al işte bu 'o', burdan bak" vardı. Gelişen insanın değil de kameranın görselliği olmuştu. İmge yerine kadraj vardı artık, o olacaktı da.

Sonra durup düşündüm neden imgesiz bir hayatı mercekli bir hayata tercih ettiğimizi, her şeyin bize kazandırdıklarına bakıp kaybettiklerimize bakmıyorduk, belki de bu yüzden cezamız bu şekilde idi.

Nereye baksan bir mercek, nereye baksan bir ekran. Sanki ledlendirilmiş yazılar bile seni görüyordu, mercekten uzakta değildin, bu da seni yalnız kılmıyordu. İki merceğin arasında bir yerdeydin.

30/11/19