Merceklenmiş Hayat

Kamera denen illet insan hayatına girdiğinden beri aslında özel hayat diye bir şey kalmamıştı. Sokakta yürüyen, caddelerde dolaşan, AMV'de takılan insanlar gibi tüm insanlık artık bir fotoğrafın içine mahkum edilmişti. Özel hayat kalkmıştı, çünkü özel hayat diye bir şey kalmamıştı. Artık her şey iki merceğin ucundaydı, bazen yanlış çekilen bir fotoğrafın arka planında dolaşan insan, bazen de kalabalık bir fotoğrafta rastgele bulunan bir insan, artık bunlar sadece merceklerin içindeydi, sanki "özel mercek" vardı artık "özel hayat" yerine.

İmgeleme anlamını kaybetmişti, "bak şöyle, böyle" tanımlama yerine, "al işte bu 'o', burdan bak" vardı. Gelişen insanın değil de kameranın görselliği olmuştu. İmge yerine kadraj vardı artık, o olacaktı da.

Sonra durup düşündüm neden imgesiz bir hayatı mercekli bir hayata tercih ettiğimizi, her şeyin bize kazandırdıklarına bakıp kaybettiklerimize bakmıyorduk, belki de bu yüzden cezamız bu şekilde idi.

Nereye baksan bir mercek, nereye baksan bir ekran. Sanki ledlendirilmiş yazılar bile seni görüyordu, mercekten uzakta değildin, bu da seni yalnız kılmıyordu. İki merceğin arasında bir yerdeydin.

30/11/19